حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، أَخْبَرَنَا حُمَيْدٌ، قَالَ سُئِلَ أَنَسٌ هَلِ اتَّخَذَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا قَالَ أَخَّرَ لَيْلَةً صَلاَةَ الْعِشَاءِ إِلَى شَطْرِ اللَّيْلِ، ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ، فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى وَبِيصِ خَاتَمِهِ. قَالَ " إِنَّ النَّاسَ قَدْ صَلَّوْا وَنَامُوا، وَإِنَّكُمْ لَمْ تَزَالُوا فِي صَلاَةٍ مَا انْتَظَرْتُمُوهَا ".
(Anas (roziyallohu anhu)dan: «Paygʻambar ﷺ uzuk olganmidilar?» deb soʻraldi. U (shunday) dedi:) Bir kechasi (u zot) isho namozini yarim kechagacha kechiktirdilar, soʻng yuzlarini bizga (oʻgirib) yuzlandilar — goʻyo men (hozir ham) u zotning uzuklarining yaltirashiga qarab turgandekman — va: «Odamlar (allaqachon) namoz oʻqib uxladilar; sizlar esa, namozni kutib turar ekansizlar, (toki) namozdasizlar» dedilar.