حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، أَنَّهُ سَمِعَ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ، عَامَ حَجَّ وَهْوَ عَلَى الْمِنْبَرِ، وَهْوَ يَقُولُ ـ وَتَنَاوَلَ قُصَّةً مِنْ شَعَرٍ كَانَتْ بِيَدِ حَرَسِيٍّ ـ أَيْنَ عُلَمَاؤُكُمْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْ مِثْلِ هَذِهِ وَيَقُولُ " إِنَّمَا هَلَكَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ حِينَ اتَّخَذَ هَذِهِ نِسَاؤُهُمْ ".
(Humayd ibn Abdurrahmon ibn Avf rivoyat qildi:) U haj qilgan yili Muoviya ibn Abu Sufyon (roziyallohu anhu)ning minbarda (turib) — qoʻriqchining qoʻlidagi bir tutam sochni olib — (shunday) deyayotganini eshitdi: «Olimlaringiz qani? Men Rasululloh ﷺning mana shunga oʻxshash (narsa)dan qaytarayotganlarini va: ‹Bani Isroil — ularning ayollari mana shuni (suniy soch ulashni) olgan paytlarida halok boʻldilar› deyayotganlarini eshitganman».