حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مُرَّةَ، سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، قَالَ قَدِمَ مُعَاوِيَةُ الْمَدِينَةَ آخِرَ قَدْمَةٍ قَدِمَهَا، فَخَطَبَنَا فَأَخْرَجَ كُبَّةً مِنْ شَعَرٍ قَالَ مَا كُنْتُ أَرَى أَحَدًا يَفْعَلُ هَذَا غَيْرَ الْيَهُودِ، إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سَمَّاهُ الزُّورَ. يَعْنِي الْوَاصِلَةَ فِي الشَّعَرِ.
(Saʼid ibn Musayyab aytdi:) Muoviya ibn Abu Sufyon (roziyallohu anhu) Madinaga oxirgi marta kelganida, bizga xutba qildi va bir tutam (kubba) soch chiqarib: «Men buni yahudiylardan boshqa hech kim qiladi deb oʻylamasdim. Paygʻambar ﷺ buni «zur» (yolgʻon, soxtalik) deb atadilar» dedi — yaʼni (begona) sochni (oʻz sochiga) ulashni (nazarda tutdi).