حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الْقَاسِمِ ـ وَمَا بِالْمَدِينَةِ يَوْمَئِذٍ أَفْضَلُ مِنْهُ ـ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي قَالَ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ سَفَرٍ وَقَدْ سَتَرْتُ بِقِرَامٍ لِي عَلَى سَهْوَةٍ لِي فِيهَا تَمَاثِيلُ، فَلَمَّا رَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَتَكَهُ وَقَالَ " أَشَدُّ النَّاسِ عَذَابًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ الَّذِينَ يُضَاهُونَ بِخَلْقِ اللَّهِ ". قَالَتْ فَجَعَلْنَاهُ وِسَادَةً أَوْ وِسَادَتَيْنِ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdilar:) Rasululloh ﷺ safardan qaytdilar, men esa oʻzimning bir tokchamga (raf) ichida suratlar (tamosil) boʻlgan bir pardamni (qiram) tutib (osib) qoʻygan edim. Rasululloh ﷺ uni koʻrgach, uni yulib tashladilar va: «Qiyomat kuni odamlarning eng qattiq azoblanadigani — Allohning yaratganiga (oʻxshatib yaratib) taqlid qiladiganlardir» dedilar. (Oisha:) Bas, biz uni bitta yoki ikkita yostiq qilib oldik.