حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ ـ هُوَ ابْنُ مُحَمَّدٍ ـ عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ وَعَدَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جِبْرِيلُ فَرَاثَ عَلَيْهِ حَتَّى اشْتَدَّ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَقِيَهُ، فَشَكَا إِلَيْهِ مَا وَجَدَ، فَقَالَ لَهُ " إِنَّا لاَ نَدْخُلُ بَيْتًا فِيهِ صُورَةٌ وَلاَ كَلْبٌ ".
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Jabroil Paygʻambar ﷺga (kelishga) vaʼda bergan edi, lekin u kechikdi — hatto (bu) Paygʻambar ﷺga ogʻir botdi. Paygʻambar ﷺ (tashqariga) chiqib, unga (Jabroilga) duch keldilar va oʻzlari sezgan (ogʻirlik)ni unga shikoyat qildilar. U (Jabroil) u zotga: «Biz ichida surat yoki it boʻlgan uyga kirmaymiz» dedi.