حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، قَالَ حَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَدِمَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سَبْىٌ، فَإِذَا امْرَأَةٌ مِنَ السَّبْىِ قَدْ تَحْلُبُ ثَدْيَهَا تَسْقِي، إِذَا وَجَدَتْ صَبِيًّا فِي السَّبْىِ أَخَذَتْهُ فَأَلْصَقَتْهُ بِبَطْنِهَا وَأَرْضَعَتْهُ، فَقَالَ لَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَتَرَوْنَ هَذِهِ طَارِحَةً وَلَدَهَا فِي النَّارِ ". قُلْنَا لاَ وَهْىَ تَقْدِرُ عَلَى أَنْ لاَ تَطْرَحَهُ. فَقَالَ " اللَّهُ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنْ هَذِهِ بِوَلَدِهَا ".
(Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺning oldilariga (bir necha) asirlar keltirildi; mana, asirlar orasida bir ayol — koʻkragini sogʻib (sut) ichirar, asirlar ichida biror bolani topsa, uni olib, qorniga bosib emizardi. Paygʻambar ﷺ bizga: «Bu (ayol) oʻz bolasini olovga tashlaydi deb oʻylaysizlarmi?» dedilar. Biz: «Yoʻq, u (bolasini) tashlamaslikka qodir ekan (qanday tashlasin)» dedik. (U zot:) «Alloh Oʻz bandalariga — mana shu (ayol) oʻz bolasiga (rahm qilganidan) — koʻra rahmliroqdir» dedilar.