حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، عَنْ خَيْثَمَةَ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ ذَكَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم النَّارَ، فَتَعَوَّذَ مِنْهَا وَأَشَاحَ بِوَجْهِهِ، ثُمَّ ذَكَرَ النَّارَ، فَتَعَوَّذَ مِنْهَا، وَأَشَاحَ بِوَجْهِهِ ـ قَالَ شُعْبَةُ أَمَّا مَرَّتَيْنِ فَلاَ أَشُكُّ ـ ثُمَّ قَالَ " اتَّقُوا النَّارَ وَلَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ، فَإِنْ لَمْ تَجِدْ فَبِكَلِمَةٍ طَيِّبَةٍ ".
(Adiy ibn Hotam (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ doʻzaxni zikr qildilar, undan (Allohga) panoh soʻradilar va yuzlarini (chetga) burdilar; soʻng doʻzaxni zikr qilib, undan panoh soʻradilar va yuzlarini burdilar — (Shuʼba: «Ikki marta (ekanida) shubha qilmayman» dedi) — soʻng: «Doʻzaxdan saqlaninglar — yarim dona xurmo (sadaqa qilish) bilan boʻlsa-da; kim (shuni ham) topmasa, chiroyli (yumshoq) bir soʻz bilan (boʻlsin)» dedilar.