حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما مَرَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى رَجُلٍ وَهْوَ يُعَاتَبُ فِي الْحَيَاءِ يَقُولُ إِنَّكَ لَتَسْتَحْيِي. حَتَّى كَأَنَّهُ يَقُولُ قَدْ أَضَرَّ بِكَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُ فَإِنَّ الْحَيَاءَ مِنَ الإِيمَانِ ".
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) rivoyat qilishicha,) Paygʻambar ﷺ bir kishining yonidan oʻtdilar — u (kishi) hayo (haddan ortiq uyatchanlik) haqida tanbeh berilayotgan, (tanbeh beruvchi) unga: «Sen juda hayolisan (uyatchansan)» — goʻyo: «(Hayoying) senga zarar yetkazdi (seni ushlab qoldi)» deyayotgandek — der edi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Uni qoʻyib ber (tek qoʻy); chunki hayo iymondandir» dedilar.