حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا مَرْحُومٌ، سَمِعْتُ ثَابِتًا، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَعْرِضُ عَلَيْهِ نَفْسَهَا فَقَالَتْ هَلْ لَكَ حَاجَةٌ فِيَّ فَقَالَتِ ابْنَتُهُ مَا أَقَلَّ حَيَاءَهَا. فَقَالَ هِيَ خَيْرٌ مِنْكِ، عَرَضَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَفْسَهَا.
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Bir ayol Paygʻambar ﷺning oldilariga — oʻzini u zotga (nikohga) taklif qilib — keldi va: «Mening (oʻzimga) sizda hojat (ehtiyoj) bormi?» dedi. (Anasning) qizi: «Uning hayosi qanchalik kam (uyatsiz ayol ekan)!» dedi. (Anas:) «U sendan yaxshiroqdir; u oʻzini Rasululloh ﷺga (ulugʻlab) taklif qildi» dedi.