حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَسْوَدِ بْنِ قَيْسٍ، سَمِعْتُ جُنْدَبًا، يَقُولُ بَيْنَمَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَمْشِي إِذْ أَصَابَهُ حَجَرٌ فَعَثَرَ فَدَمِيَتْ إِصْبَعُهُ فَقَالَ " هَلْ أَنْتِ إِلاَّ إِصْبَعٌ دَمِيتِ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ مَا لَقِيتِ ".
(Jundub (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ yurib borarkanlarida, (oyoqlariga) bir tosh tegib qoqildilar va barmoqlari qonadi. (Shunda u zot:) «Sen — qonagan bir barmoqdan boshqa (narsa) emassan; (sen) duch kelgan (azob) esa Alloh yoʻlidadir» dedilar.