حَدَّثَنَا أَصْبَغُ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ الْهَيْثَمَ بْنَ أَبِي سِنَانٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، فِي قَصَصِهِ يَذْكُرُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ أَخًا لَكُمْ لاَ يَقُولُ الرَّفَثَ ". يَعْنِي بِذَاكَ ابْنَ رَوَاحَةَ قَالَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ يَتْلُو كِتَابَهُ إِذَا انْشَقَّ مَعْرُوفٌ مِنَ الْفَجْرِ سَاطِعُ أَرَانَا الْهُدَى بَعْدَ الْعَمَى فَقُلُوبُنَا بِهِ مُوقِنَاتٌ أَنَّ مَا قَالَ وَاقِعُ يَبِيتُ يُجَافِي جَنْبَهُ عَنْ فِرَاشِهِ إِذَا اسْتَثْقَلَتْ بِالْكَافِرِينَ الْمَضَاجِعُ تَابَعَهُ عُقَيْلٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ. وَقَالَ الزُّبَيْدِيُّ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَعِيدٍ وَالأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ.
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi.) (Haysam ibn Abu Sinon Abu Hurayraning oʻz qissalarida (vaʼzlarida) Paygʻambar ﷺni zikr qilib, (shunday) deyayotganini eshitdi:) «Albatta, sizning bir birodaringiz behayo (soʻz) aytmaydi» — (u zot) bu bilan Ibn Ravohani (nazarda tutardilar) — (va Ibn Ravohaning sheʼrini keltirdi): «Bizning oramizda Allohning Rasuli — tongdan ravshan, yorqin (nur) yorilib chiqqanda — Uning Kitobini tilovat qiladilar; u bizga koʻrlik (zalolat)dan keyin hidoyatni koʻrsatdilar, bas, qalblarimiz u (aytgan) narsa muqarrar voqe boʻlishiga shu bilan ishonchli boʻldi; u zot kechasi — kofirlarga (uyqu bilan) yotoqlar ogʻir botgan paytida — yonboshlarini oʻz toʻshaklaridan uzoq tutib (tahajjud oʻqib) tunaydilar».