حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما وُلِدَ لِرَجُلٍ مِنَّا غُلاَمٌ فَسَمَّاهُ الْقَاسِمَ فَقَالُوا لاَ نَكْنِيكَ بِأَبِي الْقَاسِمِ، وَلاَ نُنْعِمُكَ عَيْنًا. فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " أَسْمِ ابْنَكَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ ".
(Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi:) Bizdan bir kishiga oʻgʻil (bola) tugʻildi, u uni Qosim deb atadi. (Odamlar:) «Biz seni Abulqosim (deb) kunyalamaymiz va (bu bilan) koʻzingni quvontirmaymiz» dedilar. Bas, u Paygʻambar ﷺning oldilariga kelib, buni u zotga aytdi; (u zot:) «Oʻgʻlingni Abdurrahmon deb ata» dedilar.