حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَحْسَنَ النَّاسِ خُلُقًا، وَكَانَ لِي أَخٌ يُقَالُ لَهُ أَبُو عُمَيْرٍ ـ قَالَ أَحْسِبُهُ فَطِيمٌ ـ وَكَانَ إِذَا جَاءَ قَالَ " يَا أَبَا عُمَيْرٍ مَا فَعَلَ النُّغَيْرُ ". نُغَرٌ كَانَ يَلْعَبُ بِهِ، فَرُبَّمَا حَضَرَ الصَّلاَةَ وَهُوَ فِي بَيْتِنَا، فَيَأْمُرُ بِالْبِسَاطِ الَّذِي تَحْتَهُ فَيُكْنَسُ وَيُنْضَحُ، ثُمَّ يَقُومُ وَنَقُومُ خَلْفَهُ فَيُصَلِّي بِنَا.
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ odamlarning eng goʻzal axloqlisi edilar. Mening Abu Umayr deb ataladigan bir ukam bor edi — (roviy:) menimcha, u (sutdan) ajratilgan (boʻlsa kerak) — (u zot) kelganlarida: «Ey Abu Umayr, nugʻaycha (kichik qush) nima qildi?» der edilar — u (Abu Umayr) oʻynaydigan bir nugʻar (qush bor edi). Baʼzan u zot bizning uyimizda boʻlganlarida namoz (vaqti) kirib qolardi; (u zot) ostlaridagi boʻyrani — supurilib, (suv) sepilishini — buyurardilar, soʻng (u zot) turardilar, biz ham orqalarida turardik, (u zot) bizga imom boʻlib namoz oʻqirdilar.