حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي شَرِيكٌ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ بِتُّ فِي بَيْتِ مَيْمُونَةَ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عِنْدَهَا، فَلَمَّا كَانَ ثُلُثُ اللَّيْلِ الآخِرُ أَوْ بَعْضُهُ قَعَدَ فَنَظَرَ إِلَى السَّمَاءِ فَقَرَأَ
﴿ إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ لأُولِي الأَلْبَابِ ﴾.(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) Men Maymunaning uyida tunadim, Paygʻambar ﷺ esa uning yonida edilar. Kechaning oxirgi uchdan biri — yoki uning bir qismi — boʻlganida, (u zot) oʻtirib, osmonga qaradilar va: «Albatta, osmonlar va yerning yaratilishida hamda kecha va kunduzning almashinib turishida aql egalari uchun (Allohning qudratiga dalolat qiluvchi) oyatlar bordir» (Oli Imron surasi, 190-oyat) (oyatini) oʻqidilar.