حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ الْمَقْبُرِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْعُطَاسَ، وَيَكْرَهُ التَّثَاؤُبَ، فَإِذَا عَطَسَ فَحَمِدَ اللَّهَ، فَحَقٌّ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ سَمِعَهُ أَنْ يُشَمِّتَهُ، وَأَمَّا التَّثَاوُبُ فَإِنَّمَا هُوَ مِنَ الشَّيْطَانِ، فَلْيَرُدَّهُ مَا اسْتَطَاعَ، فَإِذَا قَالَ هَا. ضَحِكَ مِنْهُ الشَّيْطَانُ ".
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qilishicha, u zot):) «Albatta, Alloh aksani (oʻksirishni) yaxshi koʻradi va esnashni yomon koʻradi. Bas, kim aksa urib, Allohga hamd aytsa, uni eshitgan har bir musulmonga unga tashmit qilish (yarhamukalloh deyish) haqdir (vojibdir). Esnash esa — faqat shaytondandir; bas, (kishi) imkon qadar uni qaytarsin; chunki (kishi esnab) ‹ha› degan paytda, shayton undan kuladi».