حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ أَبِي حَدَّثَنَا أَبُو مِجْلَزٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا تَزَوَّجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم زَيْنَبَ دَخَلَ الْقَوْمُ فَطَعِمُوا، ثُمَّ جَلَسُوا يَتَحَدَّثُونَ فَأَخَذَ كَأَنَّهُ يَتَهَيَّأُ لِلْقِيَامِ فَلَمْ يَقُومُوا، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَامَ، فَلَمَّا قَامَ قَامَ مَنْ قَامَ مِنَ الْقَوْمِ وَقَعَدَ بَقِيَّةُ الْقَوْمِ، وَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جَاءَ لِيَدْخُلَ، فَإِذَا الْقَوْمُ جُلُوسٌ، ثُمَّ إِنَّهُمْ قَامُوا فَانْطَلَقُوا فَأَخْبَرْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ حَتَّى دَخَلَ، فَذَهَبْتُ أَدْخُلُ فَأَلْقَى الْحِجَابَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ، وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى
﴿ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ ﴾ الآيَةَ. قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ فِيهِ مِنْ الْفِقْهِ أَنَّهُ لَمْ يَسْتَأْذِنْهُمْ حِينَ قَامَ وَخَرَجَ وَفِيهِ أَنَّهُ تَهَيَّأَ لِلْقِيَامِ وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَقُومُوا(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ Zaynabni (nikohlab) olganlarida, odamlar (uyga) kirib, taom yedilar, soʻng (oʻtirib) suhbatlasha boshladilar. (U zot) goʻyo turishga hozirlanayotgandek (qildilar), ammo ular turmadilar. (U zot) buni koʻrgach, (oʻzlari) turdilar; (u zot) turganlarida, odamlardan turadigani turdi, ammo qolganlari (joyida) oʻtirib qoldi. Soʻng Paygʻambar ﷺ kirgani keldilar, mana, odamlar (hamon) oʻtirgan edi; soʻng ular (turib) ketdilar. Men Paygʻambar ﷺga (ularning ketganini) xabar berdim, (u zot) kelib kirdilar. Men ham kirmoqchi boʻldim, ammo (u zot) men bilan oʻzlari orasiga hijob (parda) tashladilar; va Alloh taolo: «Ey iymon keltirganlar! Paygʻambarning uylariga — (taomga) sizlarga izn berilmasa — kirmanglar...» (Ahzob surasi, 53-oyat) (oyatini) nozil qildi. Abu Abdulloh (Buxoriy) aytdi: Bunda (shu) fiqh (foyda) bor: u zot (oʻrinlaridan) turib chiqqanlarida, ulardan izn soʻramadilar; yana bunda (shu) borki, u zot — ularning turishini istab — turishga hozirlandilar.