حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي وَسْطَ السَّرِيرِ، وَأَنَا مُضْطَجِعَةٌ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ تَكُونُ لِيَ الْحَاجَةُ، فَأَكْرَهُ أَنْ أَقُومَ فَأَسْتَقْبِلَهُ فَأَنْسَلُّ انْسِلاَلاً.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdilar:) Rasululloh ﷺ karavotning (soʻrining) oʻrtasida namoz oʻqirdilar, men esa u zot bilan qibla orasida yotgan boʻlardim; menga (hojat uchun) hojat boʻlardi, men esa (oʻrnimdan) turib, u zotning roʻparalaridan (oldilaridan) oʻtishni yoqtirmasdim, shuning uchun (sekin) sirgʻalib (chiqib) ketardim.