حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَس ٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ وَرَجُلٌ يُنَاجِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَا زَالَ يُنَاجِيهِ حَتَّى نَامَ أَصْحَابُهُ، ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى.
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Namozga iqomat aytildi, bir kishi esa Rasululloh ﷺ bilan maxfiy (xususiy) gaplashayotgan edi. U (kishi) shu (gapni) davom ettiraverdi, hatto u zotning sahobalari uxlab qoldilar; soʻng u zot turib namoz oʻqidilar.