حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي الْمَوَالِي، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ وَهُوَ يُصَلِّي فِي ثَوْبٍ مُلْتَحِفًا بِهِ وَرِدَاؤُهُ مَوْضُوعٌ، فَلَمَّا انْصَرَفَ قُلْنَا يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ تُصَلِّي وَرِدَاؤُكَ مَوْضُوعٌ قَالَ نَعَمْ، أَحْبَبْتُ أَنْ يَرَانِي الْجُهَّالُ مِثْلُكُمْ، رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي هَكَذَا.
Muhammad ibn al-Munkadir (Jobirdan) rivoyat qiladi: Men Jobir ibn Abdullohning oldiga bordim; u kiyimga oʻranib namoz oʻqiyotgan, ridosi esa yonida yotgan edi. U namozni tugatgach, men: «Ey Abdulloh, ridong yoningda yotgan holda (bitta kiyimda) namoz oʻqiyapsanmi?» — dedim. U: «Ha, men buni atayin qildim — sendek nodonlar meni koʻrsin deb. Men Paygʻambar ﷺ ni shunday namoz oʻqiyotgan holda koʻrdim», — dedi.