حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَوْنُ بْنُ أَبِي جُحَيْفَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي قَالَ، خَرَجَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْهَاجِرَةِ، فَأُتِيَ بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ فَصَلَّى بِنَا الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ وَبَيْنَ يَدَيْهِ عَنَزَةٌ، وَالْمَرْأَةُ وَالْحِمَارُ يَمُرُّونَ مِنْ وَرَائِهَا.
Avn ibn Abu Juhayfa (otasidan) rivoyat qiladi: U otamning shunday deganini eshitdi: «Rasululloh ﷺ peshin paytida bizning oldimizga keldilar va tahorat uchun suv keltirildi. U zot tahorat oldilar va oldilariga kalta nayza (yoki tayoq) sanchgan holda bizga peshin va asrga imomlik qildilar — ayollar va eshaklar esa uning narisidan oʻtib turar edi».