حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ الْمُقَدَّمِيُّ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ يُعَرِّضُ رَاحِلَتَهُ فَيُصَلِّي إِلَيْهَا. قُلْتُ أَفَرَأَيْتَ إِذَا هَبَّتِ الرِّكَابُ. قَالَ كَانَ يَأْخُذُ هَذَا الرَّحْلَ فَيُعَدِّلُهُ فَيُصَلِّي إِلَى آخِرَتِهِ ـ أَوْ قَالَ مُؤَخَّرِهِ ـ وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ يَفْعَلُهُ.
Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: «Paygʻambar ﷺ urgʻochi tuyasini koʻndalang choʻktirib, unga qarab (sutra qilib) namoz oʻqir edilar». Men: «Agar urgʻochi tuya qoʻzgʻalib qimirlasa, Paygʻambar ﷺ nima qilar edilar?» — dedim. U: «U zot tuya egarini olib, oldilariga qoʻyar va uning orqa (qismi)ga qarab (sutra qilib) namoz oʻqir edilar. Ibn Umar ham shunday qilar edi», — dedi. (Bu — sutrasiz namoz oʻqimaslik kerakligiga ishoradir.)