حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ قَالَ " بِاسْمِكَ أَمُوتُ وَأَحْيَا ". وَإِذَا قَامَ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ".
تُنْشِرُهَا: تُخْرِجُهَا.
(Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ oʻrinlariga yotganlarida: «Bismika amutu va ahya» (Ey Alloh, Sening isming bilan oʻlaman va tirilaman) der edilar; uygʻonganlarida esa: «Alhamdu lillahillaziy ahyana baʼda ma amatana va ilayhin-nushur» (Bizni oʻldirgandan (uxlatgandan) soʻng tiriltirgan Allohga hamd boʻlsin; qaytib borish ham Unga (boʻladi)) der edilar. (‹Tunshiruha›: ‹uni chiqaradi› demakdir.)