حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً يُقَالُ لَهُمُ الْقُرَّاءُ فَأُصِيبُوا، فَمَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَجَدَ عَلَى شَىْءٍ مَا وَجَدَ عَلَيْهِمْ، فَقَنَتَ شَهْرًا فِي صَلاَةِ الْفَجْرِ وَيَقُولُ " إِنَّ عُصَيَّةَ عَصَوُا اللَّهَ وَرَسُولَهُ ".
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ «al-Qurro» (Qorilar) deb ataladigan bir sariyya (qoʻshin)ni joʻnatdilar, ammo ular (gʻadr bilan) shahid qilindi. Men Paygʻambar ﷺning hech narsaga ularga achingandek achinganlarini koʻrmaganman. Shu sababli u zot bomdod namozida bir oy qunut qilib: «Albatta Usayya (qabilasi) Allohga va Uning Rasuliga itoatsizlik qildi», der edilar.