حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي شَقِيقٌ، قَالَ كُنَّا نَنْتَظِرُ عَبْدَ اللَّهِ إِذْ جَاءَ يَزِيدُ بْنُ مُعَاوِيَةَ فَقُلْنَا أَلاَ تَجْلِسُ قَالَ لاَ وَلَكِنْ أَدْخُلُ فَأُخْرِجُ إِلَيْكُمْ صَاحِبَكُمْ، وَإِلاَّ جِئْتُ أَنَا. فَجَلَسْتُ فَخَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ وَهْوَ آخِذٌ بِيَدِهِ فَقَامَ عَلَيْنَا فَقَالَ أَمَا إِنِّي أَخْبَرُ بِمَكَانِكُمْ، وَلَكِنَّهُ يَمْنَعُنِي مِنَ الْخُرُوجِ إِلَيْكُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَتَخَوَّلُنَا بِالْمَوْعِظَةِ فِي الأَيَّامِ، كَرَاهِيَةَ السَّآمَةِ عَلَيْنَا.
(Shaqiq aytdi:) Biz Abdulloh (ibn Masʼud)ni kutib turardik. Shu payt Yazid ibn Muoviya keldi. Biz: «Oʻtirmaysanmi?» dedik. U: «Yoʻq, lekin men (uyga) kirib, sizga sohibingizni (Ibn Masʼudni) chiqaraman; boʻlmasa, oʻzim chiqib (oldingizga) kelaman», dedi. Men oʻtirdim. Soʻng Abdulloh — uning (Yazidning) qoʻlidan ushlagan holda — chiqdi va bizning oldimizda turib: «Bilaman, men sizlarning shu yerda (ekanligingizdan) xabardorman; lekin meni oldingizga chiqishdan toʻsgan narsa — Rasululloh ﷺ bizga zerikib qolishimizni yoqtirmay, (har) kunlarda oraliq qilib (goh-goh) vaʼz qilar edilar (degani)dir», dedi.