حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ الْمِقْدَامِ، حَدَّثَنَا الْفُضَيْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا أَبُو حَازِمٍ، حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ سَعْدٍ السَّاعِدِيُّ، كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْخَنْدَقِ وَهْوَ يَحْفِرُ وَنَحْنُ نَنْقُلُ التُّرَابَ وَيَمُرُّ بِنَا فَقَالَ " اللَّهُمَّ لاَ عَيْشَ إِلاَّ عَيْشُ الآخِرَهْ، فَاغْفِرْ لِلأَنْصَارِ وَالْمُهَاجِرَهْ ". تَابَعَهُ سَهْلُ بْنُ سَعْدٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِثْلَهُ.
(Sahl ibn Saʼd as-Soidiy (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz Xandaqda Rasululloh ﷺ bilan birga edik; u zot (xandak) qazir, biz esa tuproq tashir edik. U zot bizning oldimizdan oʻtib: «Allohumma la aysha illa ayshul-oxira, fagʻfir lil-ansori val-muhojira» (Allohim, oxirat hayotidan boshqa hayot yoʻq; bas, ansor va muhojirlarni magʻfirat qil) dedilar.