حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا قَيْسٌ، قَالَ سَمِعْتُ سَعْدًا، يَقُولُ إِنِّي لأَوَّلُ الْعَرَبِ رَمَى بِسَهْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَرَأَيْتُنَا نَغْزُو، وَمَا لَنَا طَعَامٌ إِلاَّ وَرَقُ الْحُبْلَةِ وَهَذَا السَّمُرُ، وَإِنَّ أَحَدَنَا لَيَضَعُ كَمَا تَضَعُ الشَّاةُ، مَا لَهُ خِلْطٌ، ثُمَّ أَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ تُعَزِّرُنِي عَلَى الإِسْلاَمِ، خِبْتُ إِذًا وَضَلَّ سَعْيِي.
(Saʼd (roziyallohu anhu) aytdi:) Men arablardan Alloh yoʻlida (birinchi) oʻq otgan kishiman. Biz shunday (paytda) jihod qilganimizni koʻrganmanki, hublo va samur (sahro daraxtlari)ning bargidan boshqa taomimiz yoʻq edi; birortamiz xuddi qoʻy qiy tashlagandek, aralashmagan (quruq) tezak chiqarardik. Endi esa Banu Asad meni Islom (qoidalari) borasida taʼzirlamoqda (oʻrgatmoqda) — (agar shunday boʻlsa,) men noumid boʻlibman va saʼy-harakatim zoye ketibdi!