حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ يَأْتِي عَلَيْنَا الشَّهْرُ مَا نُوقِدُ فِيهِ نَارًا، إِنَّمَا هُوَ التَّمْرُ وَالْمَاءُ، إِلاَّ أَنْ نُؤْتَى بِاللُّحَيْمِ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Bizning ustimizdan shunday oy oʻtardiki, biz unda (umuman) olov yoqmasdik — (taomimiz) faqat xurmo va suv edi; magar bizga bir oz goʻsht (hadya) kelsa (boshqa gap).