حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيٍّ، عَنْ حُذَيْفَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " كَانَ رَجُلٌ مِمَّنْ كَانَ قَبْلَكُمْ يُسِيءُ الظَّنَّ بِعَمَلِهِ، فَقَالَ لأَهْلِهِ إِذَا أَنَا مُتُّ فَخُذُونِي فَذَرُّونِي، فِي الْبَحْرِ فِي يَوْمٍ صَائِفٍ، فَفَعَلُوا بِهِ، فَجَمَعَهُ اللَّهُ ثُمَّ قَالَ مَا حَمَلَكَ عَلَى الَّذِي صَنَعْتَ قَالَ مَا حَمَلَنِي إِلاَّ مَخَافَتُكَ. فَغَفَرَ لَهُ ".
(Huzayfa (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qiladi):) U zot: «Sizlardan oldingilar ichida oʻz amali haqida yomon gumonda (Allohning azobidan qoʻrqib yashagan) bir kishi bor edi. U oilasiga: ‹Men oʻlganimda, meni olib, issiq (shamolli) bir kunda dengizga sochib (kulimni toʻkib) yuboringlar›, dedi. Ular unga shunday qilishdi. Shunda Alloh uni (zarralarini) jamladi va: ‹Seni shu (ishni) qilishga nima undadi?› dedi. U: ‹Meni faqat Sendan qoʻrqqanim undadi›, dedi. Bas, Alloh uni magʻfirat qildi», dedilar.