حَدَّثَنِي صَدَقَةُ، أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رِجَالٌ مِنَ الأَعْرَابِ جُفَاةً يَأْتُونَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَيَسْأَلُونَهُ مَتَى السَّاعَةُ، فَكَانَ يَنْظُرُ إِلَى أَصْغَرِهِمْ فَيَقُولُ " إِنْ يَعِشْ هَذَا لاَ يُدْرِكْهُ الْهَرَمُ حَتَّى تَقُومَ عَلَيْكُمْ سَاعَتُكُمْ ". قَالَ هِشَامٌ يَعْنِي مَوْتَهُمْ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Aʼrobiylardan dagʻal (qoʻpol) kishilar Paygʻambar ﷺning oldilariga kelib, u zotdan: «(Qiyomat) soati qachon (boʻladi)?» deb soʻrar edilar. U zot ularning eng yoshiga qarab: «Agar bu (bola) yashasa, qariligi (yetib kelmasdan)oq, sizning soatingiz (ajalingiz) ustingizga qoyim boʻladi», der edilar. Hishom: «(U zot) bu bilan ularning oʻlimini nazarda tutdilar», dedi.