حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ مَسْعُودٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَقَدْ خَطَبَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خُطْبَةً، مَا تَرَكَ فِيهَا شَيْئًا إِلَى قِيَامِ السَّاعَةِ إِلاَّ ذَكَرَهُ، عَلِمَهُ مَنْ عَلِمَهُ، وَجَهِلَهُ مَنْ جَهِلَهُ، إِنْ كُنْتُ لأَرَى الشَّىْءَ قَدْ نَسِيتُ، فَأَعْرِفُ مَا يَعْرِفُ الرَّجُلُ إِذَا غَابَ عَنْهُ فَرَآهُ فَعَرَفَهُ.
(Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ bizga shunday bir xutba qildilarki, unda Qiyomat (qoyim boʻlishi)gacha (boʻladigan) hech narsani qoldirmay, hammasini zikr qildilar; uni bilgan bildi, bilmagan bilmadi. (Shundan keyin) men biror narsani koʻrardim-u, (uni xutbada eshitganimni) unutgan boʻlardim, soʻng — xuddi bir kishi (oʻzidan) gʻoyib boʻlgan (tanishini) qaytib koʻrib taniganidek — uni (eslab) tanirdim.