حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ أَبُو الْحَسَنِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا خَالِدٌ الْحَذَّاءُ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزَاةٍ فَجَعَلْنَا لاَ نَصْعَدُ شَرَفًا، وَلاَ نَعْلُو شَرَفًا، وَلاَ نَهْبِطُ فِي وَادٍ، إِلاَّ رَفَعْنَا أَصْوَاتَنَا بِالتَّكْبِيرِ ـ قَالَ ـ فَدَنَا مِنَّا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ ارْبَعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ فَإِنَّكُمْ لاَ تَدْعُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا إِنَّمَا تَدْعُونَ سَمِيعًا بَصِيرًا ". ثُمَّ قَالَ " يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ، أَلاَ أُعَلِّمُكَ كَلِمَةً هِيَ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ، لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ ".
(Abu Muso (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz Rasululloh ﷺ bilan bir gʻazotda edik; har bir tepalikka koʻtarilganimizda, har bir balandlikka chiqqanimizda yoki bir vodiyga tushganimizda, ovozimizni takbir bilan baland koʻtarardik. Shunda Rasululloh ﷺ bizga yaqinlashib: «Ey odamlar, oʻzingizga (rahm qilib) sekinroq tutinglar; chunki siz kar yoki gʻoyib (yiroq) zotni chaqirayotganingiz yoʻq; siz faqat Eshituvchi, Koʻruvchi (Alloh)ni chaqiryapsiz», dedilar. Soʻng: «Ey Abdulloh ibn Qays, senga jannat xazinalaridan boʻlgan bir kalimani oʻrgatmaymi: ‹La havla va la quvvata illa billah› (Allohdan boshqa hech qanday quvvat va qudrat yoʻq)», dedilar.