حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ ـ هُوَ ابْنُ حَازِمٍ ـ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْخَنْدَقِ يَنْقُلُ مَعَنَا التُّرَابَ وَهْوَ يَقُولُ " وَاللَّهِ لَوْلاَ اللَّهُ مَا اهْتَدَيْنَا، وَلاَ صُمْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا، فَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا، وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا، وَالْمُشْرِكُونَ قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا، إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا".
(Baro ibn Ozib (roziyallohu anhumo) aytdi:) Men Paygʻambar ﷺni Xandaq kuni biz bilan (birga) tuproq tashib, shunday deb (tartib bilan aytib) turganlarini koʻrdim: «Allohga qasamki, agar Alloh (hidoyat qilmaganda), biz hidoyat topmas edik, na roʻza tutar, na namoz oʻqir edik. Bas, ustimizga sakina (xotirjamlik) nozil qilgin; (dushmanga) roʻbaroʻ kelsak, qadamlarni sobit qilgin. Mushriklar bizga (qarshi) tajovuz qildilar; ular (bizni) fitnaga (dindan burishga) istasalar, biz bosh tortdik».