حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَتَى رَجُلٌ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ إِنَّ أُخْتِي نَذَرَتْ أَنْ تَحُجَّ وَإِنَّهَا مَاتَتْ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْ كَانَ عَلَيْهَا دَيْنٌ أَكُنْتَ قَاضِيَهُ ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " فَاقْضِ اللَّهَ، فَهْوَ أَحَقُّ بِالْقَضَاءِ ".
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) Bir kishi Paygʻambar ﷺning oldiga kelib: «Mening singlim haj qilishni nazr qilgan edi, ammo u vafot etdi», dedi. Paygʻambar ﷺ: «Agar uning zimmasida qarz boʻlsa, sen uni ado etarmiding?» dedilar. U: «Ha», dedi. U zot: «Bas, Allohning (haqqini) ado et; chunki U ado etilishga (boshqalardan) haqliroqdir», dedilar.