حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنْ زِيَادِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ فَسَأَلَهُ رَجُلٌ فَقَالَ نَذَرْتُ أَنْ أَصُومَ كُلَّ يَوْمِ ثَلاَثَاءَ أَوْ أَرْبِعَاءَ مَا عِشْتُ، فَوَافَقْتُ هَذَا الْيَوْمَ يَوْمَ النَّحْرِ. فَقَالَ أَمَرَ اللَّهُ بِوَفَاءِ النَّذْرِ، وَنُهِينَا أَنْ نَصُومَ يَوْمَ النَّحْرِ. فَأَعَادَ عَلَيْهِ فَقَالَ مِثْلَهُ، لاَ يَزِيدُ عَلَيْهِ.
(Ziyod ibn Jubayr aytdi:) Men Ibn Umar bilan birga edim; bir kishi undan soʻrab: «Men umrim boʻyi har seshanba yoki chorshanba kuni roʻza tutishni nazr qilgan edim, (lekin) bu kun (oʻsha kun) Nahr (qurbonlik) kuniga toʻgʻri keldi», dedi. U: «Alloh nazrni ado etishga buyurdi, biz esa Nahr kuni roʻza tutishdan qaytarilganmiz», dedi. U (kishi) yana (savolini) takrorladi, u (Ibn Umar ham) oʻsha (javobni) qaytardi, unga (boshqa) hech narsa qoʻshmadi.