حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا أَبُو شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، قَالَ أَتَيْتُهُ يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " ادْنُ ". فَدَنَوْتُ فَقَالَ " أَيُؤْذِيكَ هَوَامُّكَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " فِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ ". وَأَخْبَرَنِي ابْنُ عَوْنٍ عَنْ أَيُّوبَ قَالَ صِيَامُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ، وَالنُّسُكُ شَاةٌ، وَالْمَسَاكِينُ سِتَّةٌ.
(Kaʼb ibn Ujra (roziyallohu anhu) aytdi:) Men u zotning — yaʼni Paygʻambar ﷺning — oldilariga keldim. U zot: «Yaqin kel», dedilar. Men yaqinlashdim. U zot: «Boshingdagi bitlar seni bezovta qilyaptimi?» dedilar. Men: «Ha», dedim. U zot: «(Boshingni oldirib,) roʻza, sadaqa yoki qurbonlikdan (biri bilan) fidya (toʻlov) (ber)», dedilar. (Ayyub: roʻza — uch kun; nusuk (qurbonlik) — bir qoʻy; miskinlar — oltita (kishi), dedi.)