حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها أَنَّ أَزْوَاجَ، النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرَدْنَ أَنْ يَبْعَثْنَ عُثْمَانَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ يَسْأَلْنَهُ مِيرَاثَهُنَّ. فَقَالَتْ عَائِشَةُ أَلَيْسَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ".
(Urva (rivoyat qildiki,) Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Rasululloh ﷺ vafot etganlarida, Paygʻambar ﷺning xotinlari Usmonni Abu Bakrning oldiga — undan meroslarini soʻrab — yubormoqchi boʻldilar. Shunda Oisha: «Rasululloh ﷺ: ‹Bizdan meros olinmaydi; biz qoldirgan (narsa) — sadaqadir› demaganmidilar?» dedi.