حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ هِشَامٌ أَخْبَرَنَا عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا كَانَ يَوْمَ أُحُدٍ هُزِمَ الْمُشْرِكُونَ فَصَاحَ إِبْلِيسُ أَىْ عِبَادَ اللَّهِ أُخْرَاكُمْ. فَرَجَعَتْ أُولاَهُمْ، فَاجْتَلَدَتْ هِيَ وَأُخْرَاهُمْ، فَنَظَرَ حُذَيْفَةُ فَإِذَا هُوَ بِأَبِيهِ الْيَمَانِ فَقَالَ أَىْ عِبَادَ اللَّهِ أَبِي أَبِي. قَالَتْ فَوَاللَّهِ مَا احْتَجَزُوا حَتَّى قَتَلُوهُ. قَالَ حُذَيْفَةُ غَفَرَ اللَّهُ لَكُمْ. قَالَ عُرْوَةُ فَمَا زَالَتْ فِي حُذَيْفَةَ مِنْهُ بَقِيَّةٌ حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ.
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildiki, u aytdi:) Uhud kuni boʻlganida, mushriklar magʻlub boʻldi. Shunda Iblis: «Ey Allohning bandalari, orqangizdan (ehtiyot boʻlinglar)!» deb baqirdi. Bas, (musulmonlarning) oldingilari qaytib, ular bilan (oʻzlarining keyingi safi bilan) bir-birini (qilich bilan) urishib ketdi. Huzayfa qarasa, otasi Yamon (oʻsha hujum ostida) ekan! U: «Ey Allohning bandalari, (bu) otam, otam!» dedi. (Oisha) aytdi: Vallohi, ular (uni qoʻyib) toʻxtamadilar, toki uni oʻldirguncha. Huzayfa: «Alloh sizlarni kechirsin», dedi. Urva aytdi: Huzayfada shundan (keyin) — toki u Allohga yoʻliqquncha (vafot etguncha) — (oʻsha gʻam-qaygʻudan) bir asar (qoldiq) qolaverdi.