حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، قَالَ سَمِعْتُ زُرَارَةَ بْنَ أَوْفَى، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، أَنَّ رَجُلاً، عَضَّ يَدَ رَجُلٍ، فَنَزَعَ يَدَهُ مِنْ فَمِهِ، فَوَقَعَتْ ثَنِيَّتَاهُ، فَاخْتَصَمُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَعَضُّ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ كَمَا يَعَضُّ الْفَحْلُ، لاَ دِيَةَ لَكَ ".
(Imron ibn Husayn (roziyallohu anhumo) rivoyat qildiki,) Bir kishi boshqa bir kishining qoʻlini tishladi. U (tishlangan kishi) qoʻlini uning ogʻzidan (tortib) chiqardi, shunda (tishlaganning) ikki oldingi tishi tushib ketdi. Ular Paygʻambar ﷺning huzurlariga (daʼvolashib) keldilar. U zot: «Biringiz birodarini — xuddi (erkak) tuya tishlaganidek — tishlaydimi? Senga diyat (xun puli) yoʻq», dedilar.