حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ،. أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى فِي جَنِينِ امْرَأَةٍ مِنْ بَنِي لِحْيَانَ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ. ثُمَّ إِنَّ الْمَرْأَةَ الَّتِي قَضَى عَلَيْهَا بِالْغُرَّةِ تُوُفِّيَتْ، فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ مِيرَاثَهَا لِبَنِيهَا وَزَوْجِهَا، وَأَنَّ الْعَقْلَ عَلَى عَصَبَتِهَا.
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki,) Rasululloh ﷺ Banu Lahyondan boʻlgan bir ayolning homilasi (jinini) haqida gʻurra — qul yoki choʻri (toʻlash) bilan hukm qildilar. Soʻng oʻziga gʻurra (toʻlash) hukm qilingan oʻsha ayol vafot etdi. Shunda Rasululloh ﷺ uning merosi oʻgʻillari va eriga, (homila) diyati (aql) esa uning asabasiga (boʻlishi) bilan hukm qildilar.