حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتِ اسْتَأْذَنَ رَهْطٌ مِنَ الْيَهُودِ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا السَّامُ عَلَيْكَ. فَقُلْتُ بَلْ عَلَيْكُمُ السَّامُ وَاللَّعْنَةُ. فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ إِنَّ اللَّهَ رَفِيقٌ يُحِبُّ الرِّفْقَ فِي الأَمْرِ كُلِّهِ ". قُلْتُ أَوَلَمْ تَسْمَعْ مَا قَالُوا قَالَ " قُلْتُ وَعَلَيْكُمْ ".
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildiki, u aytdi:) Yahudiylardan bir guruh Paygʻambar ﷺning huzurlariga (kirishga) izn soʻradi va: «Assomu alayka (senga oʻlim boʻlsin)», dedilar. Men: «Balki sizlarga oʻlim va laʼnat boʻlsin!» dedim. U zot: «Ey Oisha, albatta, Alloh rafiq (mehribon)dir, har bir ishda yumshoqlikni sevadi», dedilar. Men: «Ular nima deganini eshitmadingizmi?» dedim. U zot: «Men ‹va alaykum (sizlarga ham)› dedim-ku», dedilar.