حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي شَقِيقٌ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَحْكِي نَبِيًّا مِنَ الأَنْبِيَاءِ ضَرَبَهُ قَوْمُهُ فَأَدْمَوْهُ، فَهْوَ يَمْسَحُ الدَّمَ عَنْ وَجْهِهِ وَيَقُولُ رَبِّ اغْفِرْ لِقَوْمِي، فَإِنَّهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ.
(Abdulloh (ibn Masʼud) (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u aytdi:) Goʻyo men hozir ham Paygʻambar ﷺni — paygʻambarlardan birini hikoya qilib turgan holda — koʻrib turgandekman: qavmi uni urib, qonga belagan; u esa yuzidan qonni artib: ‹Robbim, qavmimni kechir, chunki ular bilmaydilar›, deyapti.