حَدَّثَنَا ابْنُ مُقَاتِلٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا أُمَامَةَ، يَقُولُ صَلَّيْنَا مَعَ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ الظُّهْرَ، ثُمَّ خَرَجْنَا حَتَّى دَخَلْنَا عَلَى أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ فَوَجَدْنَاهُ يُصَلِّي الْعَصْرَ فَقُلْتُ يَا عَمِّ، مَا هَذِهِ الصَّلاَةُ الَّتِي صَلَّيْتَ قَالَ الْعَصْرُ، وَهَذِهِ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّتِي كُنَّا نُصَلِّي مَعَهُ.
Abu Bakr ibn Usmon ibn Sahl ibn Hunayf (Abu Umomadan) rivoyat qiladi: U Abu Umomaning shunday deganini eshitdi: «Biz Umar ibn Abdulaziz bilan peshin namozini oʻqidik, soʻng Anas ibn Molikning oldiga bordik va uni asr namozini oʻqiyotgan holda topdik. Men undan: ‹Ey amaki, qaysi namozni oʻqidingiz?› — dedim. U: ‹Asrni; bu — Rasululloh ﷺ ning namozi (vaqti)dir; biz uni u zot bilan shu (vaqtda) oʻqir edik›, — dedi».