حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مَيْسَرَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الشَّرِيدِ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، أَنَّ سَعْدًا، سَاوَمَهُ بَيْتًا بِأَرْبَعِمِائَةِ مِثْقَالٍ فَقَالَ لَوْلاَ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْجَارُ أَحَقُّ بِصَقَبِهِ ". لَمَا أَعْطَيْتُكَ. وَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ إِنِ اشْتَرَى نَصِيبَ دَارٍ، فَأَرَادَ أَنْ يُبْطِلَ الشُّفْعَةَ، وَهَبَ لاِبْنِهِ الصَّغِيرِ وَلاَ يَكُونُ عَلَيْهِ يَمِينٌ.
(Amr ibn Sharid Abu Rofeʼ (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildiki,) Saʼd undan bir uyni toʻrt yuz misqol (oltin)ga (savdolashib) soʻradi. U (Abu Rofeʼ): «Agar men Rasululloh ﷺning: ‹Qoʻshni oʻz saqabi (yaqin qoʻshnichiligi) bilan (uyga) haqliroqdir›, deganlarini eshitmaganimda edi, men buni senga bermagan boʻlardim», dedi. (Buxoriy aytdi:) Baʼzi kishilar esa: «Agar (kimdir) bir uyning ulushini sotib olib, shufʼani botil qilmoqchi boʻlsa, uni oʻzining kichik oʻgʻliga hiba (sovgʻa) qilib qoʻyadi va unga (shufʼa daʼvosida) qasam (ichish) ham lozim boʻlmaydi», deydilar (— bu esa togʻri emas).