حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، وَالأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَحْلِفُ عَلَى يَمِينِ صَبْرٍ، يَقْتَطِعُ مَالاً وَهْوَ فِيهَا فَاجِرٌ، إِلاَّ لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ ". فَأَنْزَلَ اللَّهُ
﴿ إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ ﴾ الآيَةَ. فَجَاءَ الأَشْعَثُ وَعَبْدُ اللَّهِ يُحَدِّثُهُمْ فَقَالَ فِيَّ نَزَلَتْ وَفِي رَجُلٍ خَاصَمْتُهُ فِي بِئْرٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلَكَ بَيِّنَةٌ ". قُلْتُ لاَ. قَالَ " فَلْيَحْلِفْ ". قُلْتُ إِذًا يَحْلِفُ. فَنَزَلَتْ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ} الآيَةَ.(Abu Voil aytdi: Abdulloh (ibn Masʼud) dedi:) Paygʻambar ﷺ: «Kim — bir molni (nohaq) qirqib olish uchun — qasddan (yolgʻon) qasam ichsa, u — bunda fojir (yolgʻonchi) boʻla turib — Allohga, U undan gʻazabli holda yoʻliqadi», dedilar. Shunda Alloh: ‹Albatta, Allohning ahdini... arzon (pulga) sotadiganlar...› (Oli Imron surasi, 77-oyat)ni nozil qildi. Soʻng Ashʼas keldi — Abdulloh ularga (hadis) aytayotgan edi — va: «Bu (oyat) men haqimda va men bir quduq haqida daʼvolashgan bir kishi haqimda nozil boʻldi. Paygʻambar ﷺ: ‹Sening bayyinang (guvohing) bormi?› dedilar. Men: ‹Yoʻq›, dedim. U zot: ‹(Unday boʻlsa,) u qasam ichsin›, dedilar. Men: ‹Unday boʻlsa, u qasam ichib (yuboradi-ku)!› dedim. Shunda ‹Albatta, Allohning ahdini arzon sotadiganlar...› (oyati) nozil boʻldi», dedi.