حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَنْقُلُ مَعَنَا التُّرَابَ يَوْمَ الأَحْزَابِ، وَلَقَدْ رَأَيْتُهُ وَارَى التُّرَابُ بَيَاضَ بَطْنِهِ يَقُولُ " لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا نَحْنُ، وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا، فَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا، إِنَّ الأُلَى وَرُبَّمَا قَالَ الْمَلاَ قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا، إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا " أَبَيْنَا يَرْفَعُ بِهَا صَوْتَهُ.
(Baroʼ ibn Ozib (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ Ahzob (Xandaq) kuni biz bilan (birga) tuproq tashir edilar; men U zotni — tuproq qornilarining oqligini bekitgan (koʻmib yuborgan) holda — koʻrganman; U zot (shu rajazni) aytar edilar: «Agar Sen (boʻlmaganing)da edi, biz hidoyat topmas edik, sadaqa ham bermas edik, namoz ham oʻqimas edik; bas, bizning ustimizga sakinat (xotirjamlik) nozil qil; albatta, ana ular (dushman) — baʼzan ‹mala (jamoa)› der edilar — bizga qarshi tajovuz (bagʻy) qildilar; ular bir fitna (yomonlik) istasalar, biz (unga) boʻyin egmadik!» — «boʻyin egmadik» (degan soʻz)ni U zot ovozini koʻtarib (aytardilar).