حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا أَبُو صَالِحٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَقُولُ اللَّهُ يَا آدَمُ. فَيَقُولُ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ. فَيُنَادَى بِصَوْتٍ إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكَ أَنْ تُخْرِجَ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ بَعْثًا إِلَى النَّارِ ".
(Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ: «Alloh: ‹Ey Odam!› deydi. U (Odam): ‹Labbayka va saʼdayka (Sening amringga shay turibman, baxt-saodatim Sen bilan)›, deydi. Bas, bir ovoz bilan nido qilinadi: ‹Albatta, Alloh seni — oʻz zurriyotingdan doʻzaxga (yuboriladigan) bir guruhni chiqarishingga — buyuradi›, deydi», dedilar.