حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ حَدِيثِ، عَائِشَةَ حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا ـ وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنَ الْحَدِيثِ ـ قَالَتْ فَاضْطَجَعْتُ عَلَى فِرَاشِي، وَأَنَا حِينَئِذٍ أَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ وَأَنَّ اللَّهَ يُبَرِّئُنِي، وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ اللَّهَ يُنْزِلُ فِي شَأْنِي وَحْيًا يُتْلَى، وَلَشَأْنِي فِي نَفْسِي كَانَ أَحْقَرَ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ فِيَّ بِأَمْرٍ يُتْلَى، وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ
﴿ إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ ﴾ الْعَشْرَ الآيَاتِ كُلَّهَا.(Oisha (roziyallohu anho) — uning hadisidan: ifk (boʻhton) ahli unga oʻzlari deganni deganida (boʻlgan voqea) — (aytdiki): Men toʻshagimga yotdim — men oʻsha paytda oʻzimning pok ekanligimni va Alloh meni oqlashini bilardim; lekin, vallohi, men Alloh mening pokligim haqida tilovat qilinadigan bir vahiy nozil qiladi deb oʻylamasdim; oʻz nafsimda men — Alloh men haqimda tilovat qilinadigan bir ish (oyat) bilan soʻzlashidan — koʻra haqirroq (kichikroq) edim. Bas, Alloh azza va jalla: ‹Albatta, boʻhtonni keltirganlar...› (Nur surasi, 11-oyat) — oʻn oyatni, barchasini — nozil qildi.