حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا وُضِعَتِ الْجَنَازَةُ فَاحْتَمَلَهَا الرِّجَالُ عَلَى أَعْنَاقِهِمْ، فَإِنْ كَانَتْ صَالِحَةً قَالَتْ قَدِّمُونِي قَدِّمُونِي. وَإِنْ كَانَتْ غَيْرَ صَالِحَةٍ قَالَتْ يَا وَيْلَهَا أَيْنَ يَذْهَبُونَ بِهَا. يَسْمَعُ صَوْتَهَا كُلُّ شَىْءٍ إِلاَّ الإِنْسَانَ، وَلَوْ سَمِعَهَا الإِنْسَانُ لَصَعِقَ ".
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Janoza (dafn uchun) tayyor boʻlib, odamlar uni yelkalarida koʻtarganda, agar mayyit solih (yaxshi) kishi boʻlsa, u: ‹Meni oldinga (tezroq) olib boring›, — deydi; agar u solih boʻlmasa, u: ‹Voy uning (mening) holiga! Uni (meni) qayerga olib ketyapsizlar?› — deydi. Uning ovozini insondan boshqa har bir narsa eshitadi; agar ular (inson) uni eshitsa, hushdan ketar edi», — dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жаноза (дафн учун) тайёр бўлиб, одамлар уни елкаларида кўтарганда, агар маййит солиҳ (яхши) киши бўлса, у: ‹Мени олдинга (тезроқ) олиб боринг›, — дейди; агар у солиҳ бўлмаса, у: ‹Вой унинг (менинг) ҳолига! Уни (мени) қаерга олиб кетяпсизлар?› — дейди. Унинг овозини инсондан бошқа ҳар бир нарса эшитади; агар улар (инсон) уни эшица, ҳушдан кетар эди», — дедилар.