حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ كُرَيْبٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم حَيْثُ أَفَاضَ مِنْ عَرَفَةَ مَالَ إِلَى الشِّعْبِ فَقَضَى حَاجَتَهُ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتُصَلِّي فَقَالَ " الصَّلاَةُ أَمَامَكَ ".
Usoma ibn Zayd (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ Arafatdan qaytgan zahoti, togʻ dovoni tomonga bordilar va u yerda (bevosita ehtiyojini) qondirdilar (tahorat sindirdilar). Men: «Yo Rasululloh, namozni shu yerda oʻqiysizmi?» — dedim. U zot: «Namoz (joyi) — oldinda (yaʼni Muzdalifada)», — dedilar.Усома ибн Зайд (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ Арафатдан қайтган заҳоти, тоғ довони томонга бордилар ва у ерда (бевосита эҳтиёжини) қондирдилар (таҳорат синдирдилар). Мен: «Ё Расулуллоҳ, намозни шу ерда ўқийсизми?» — дедим. У зот: «Намоз (жойи) — олдинда (яъни Муздалифада)», — дедилар.