حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، عَنْ وَبَرَةَ، قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ مَتَى أَرْمِي الْجِمَارَ قَالَ إِذَا رَمَى إِمَامُكَ فَارْمِهْ. فَأَعَدْتُ عَلَيْهِ الْمَسْأَلَةَ، قَالَ كُنَّا نَتَحَيَّنُ، فَإِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ رَمَيْنَا.
Vabra (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Men Ibn Umardan: «Jamarotga qachon ramy qilay (tosh otay)?» — deb soʻradim. U: «Sening amiring (boshligʻing) ramy qilganda (qil)», — deb javob berdi. Men undan yana xuddi shu savolni soʻradim. U: «Biz — quyosh ogʻguncha (peshindan keyin) — kutar, soʻng ramy qilar edik (yaʼni Zulhijjaning oʻn bir va oʻn ikkinchisida)», — dedi.Вабра (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Мен Ибн Умардан: «Жамаротга қачон рамй қилай (тош отай)?» — деб сўрадим. У: «Сенинг амиринг (бошлиғинг) рамй қилганда (қил)», — деб жавоб берди. Мен ундан яна худди шу саволни сўрадим. У: «Биз — қуёш оғгунча (пешиндан кейин) — кутар, сўнг рамй қилар эдик (яъни Зулҳижжанинг ўн бир ва ўн иккинчисида)», — деди.